HINDI ALAM NG KABIT NG ASAWA KO NA AKO ANG MAY-ARI NG LUXURY CONDO NA GUSTO NIYANG ANGKININ — PINAGLINIS NIYA AKO NG NATAPON NIYANG ALAK, KAYA PINUNIT KO ANG MAMAHALIN NIYANG GOWN AT GINAWANG BASAHAN.
Ako si Victoria. Ang asawa kong si Mark ay isang arkitekto, pero hindi niya alam na ang Grand Sky Tower kung saan kami nakatira—at ang mismong kumpanyang pinapasukan niya—ay ako ang majority shareholder. Mas gusto ko kasing manatiling low profile.
Isang gabi, umuwi si Mark na may kasamang babae. Si Tiffany.
“Hon,” sabi ni Mark, medyo kabado. “Si Tiffany, distant relative ko galing province. Wala siyang matuluyan kaya dito muna siya ng ilang araw.”
Ngumiti ako. Alam ko ang totoo. Nakita ko na ang mga text nila. Si Tiffany ang mistress niya. Dinala niya sa pamamahay ko para ipamukha sa akin na kaya niya akong lokohin sa harap-harapan.
Pero imbes na magwala, pinapasok ko sila.
“Sure,” sabi ko. “Welcome to our home.”
Agad na nag-iba ang ugali ni Tiffany. Umasta siyang Reyna. Kung makautos siya sa mga katulong, akala mo siya ang may-ari. At sa akin? Ang tingin niya ay isang boring housewife na walang alam.
Habang umiinom kami ng Red Wine sa sala, sinadya ni Tiffany na itabig ang baso niya.
SPLASH.
Tumapon ang mapulang alak sa Persian Carpet na nagkakahalaga ng kalahating milyon.
“Oops,” ngisi ni Tiffany. Tumingin siya sa akin nang mataray.
“Victoria, diba?” sabi niya. “Linisin mo ‘yan. Baka manikit ang amoy. Bilisan mo, sayang ang ambiance.”
Tinignan ko si Mark. Inasahan kong sasawayin niya ang “kamag-anak” niya. Pero umiwas lang ng tingin si Mark, takot na awayin siya ng kabit niya.
“Sabi ko linisin mo!” ulit ni Tiffany. “Bingi ka ba? Ganito ba talaga ang mga housewife, tatanga-tanga?”
Huminga ako nang malalim.
Tumayo ako at lumapit kay Tiffany. Suot niya ang isang Designer Silk Gown na alam kong binili ni Mark gamit ang credit card ko.
“Gusto mong linisin ko?” tanong ko nang mahinahon.
“Oo! Alangan namang ako?!” sagot niya.
Yumuko ako. Pero hindi para kumuha ng basahan.
Hinawakan ko ang laylayan ng Silk Gown ni Tiffany.
Sa isang mabilis na galaw…
RRRIIIPPPP!
Pinunit ko ang malaking parte ng gown niya hanggang sa hita.
Nanlaki ang mata ni Tiffany. Napasigaw siya sa gulat.
Gamit ang pinunit kong tela mula sa damit niya, iminudmod ko ito sa sahig at pinunasan ang natapong alak.
“Ayan,” sabi ko habang pinapahid ang Chanel gown niya sa maruming carpet. “Mas magandang pang-absorb ang silk. At least nagkaroon ng silbi ang damit mo.”
“AHHHH!” tili ni Tiffany. “Mark! Look what she did! Sinira niya ang gown ko! Baliw siya!”
Humarap si Tiffany kay Mark, nanginginig sa galit.
“Mark! Palayasin mo ang babaeng ‘to! Ngayon din! Ayoko siyang makita dito! This is insane! Kick her out!”
Tumingin ako kay Mark. Kalmado lang ako.
“Well, Mark?” hamon ko. “Susundin mo ba ang bisita mo?”
Pinagpawisan si Mark. Alam niya ang sikreto. Alam niyang sa oras na pinalayas niya ako, mawawalan siya ng trabaho, ng pera, at ng tirahan.
Lumapit si Mark kay Tiffany.
Inasahan ni Tiffany na kakampihan siya.
Pero tinabig ni Mark ang kamay ni Tiffany.
“Tiffany,” sabi ni Mark, nakayuko. “Tumigil ka na.”
“Anong tumigil?! Palayasin mo siya!”
Tumingin si Mark kay Tiffany na may halong takot at hiya.
“Hindi ko siya pwedeng palayasin, Tiffany,” sagot ni Mark.
“Bakit?! Asawa ka niya! Ikaw ang lalaki! Ikaw ang masusunod!”
Umiling si Mark. At dito niya binitawan ang salitang dumurog sa ego ni Tiffany.
“Hindi ko siya pwedeng palayasin… dahil siya ang may-ari ng Unit na ‘to. Siya ang may-ari ng Building na ‘to. At siya ang Boss ko sa kumpanya.“
Nalaglag ang panga ni Tiffany.
“A-Ano…?”
Nagpatuloy si Mark. “Nakikitira lang ako dito, Tiffany. Ang kotseng naghatid sa atin? Sa kanya ‘yun. Ang credit card na pinambili ng gown na suot mo? Extension card niya ‘yun. Kung may palalayasin man dito… ikaw ‘yun.“
Namutla si Tiffany. Tumingin siya sa akin. Ang babaeng inalipusta niya kanina ay siya palang may hawak ng buhay nilang dalawa.
Ngumiti ako at inihagis ang basang retaso ng gown sa mukha ni Tiffany.
“Narinig mo ang asawa ko,” sabi ko. “Get out. At huwag kang mag-alala, hindi ko sisingilin si Mark sa nasirang gown. Tutal, cheap naman ang tela.”
Tumakbo si Tiffany palabas ng penthouse, hiyang-hiya, habang hawak ang punit niyang damit.
Naiwan si Mark, nakayuko.
“Hon…” simula niya.
“Shhh,” sabi ko, tinuturo ang pinto. “Sumunod ka na sa kanya. You’re evicted too.”
Sa gabing iyon, natutunan nilang dalawa na huwag tapakan ang taong tahimik, dahil baka ang tinatapakan nila ay ang lupang kinatatayuan nila.
